Je wilde eigenlijk altijd al wat praktische kennis delen over hoe je moet omgaan met de praktische gevolgen van een verlies? Tegen welke toestanden met instanties je bent aangelopen? Dat kan! Vanaf vandaag staat er een kennisverzamelformulier voor het delen van informatie voor weesjongeren in de leeftijdscategorie van 16-23 jaar.
Kennisdeelformulieren voor jongeren van 0-8, van 8-12 en van 12-16 jaar worden binnenkort gepubliceerd. Heb je voor deze categorie adviezen, tips en kennis, dan kun je daar alvast over nadenken. :-)
Deze week was wervelend en veelzijdig. Niet alleen bij Eos Online Communicatie (die WeesWijzer mogelijk maakt en draaiende houdt), maar ook in een acute situatie die mijn aandacht behoeft. Mijn voorkeur voor gebruik van sociale media leverde binnen het uur een mooie oplossing op voor deze situatie. Althans voor een déél van deze situatie. Dankzij Briedé Cassese Advocaten & Mediators. En daar ben ik buitengewoon gelukkig mee. Lees en ontdek hoe razendsnel en hartverwarmend sociale media kunnen werken!
Naast deze blog WeesWijzer.NU en de WeesWijzerWiki zijn we ook bezig met het kanaliseren van informatie voor de diverse doelgroepen. Om dit zo goed mogelijk te doen maken we een soort 'tussenportal'. Een soort stand-alone pagina met kanalen naar relevante informatie voor weeskids, omstanders, zorgverleners en anderszins geïnteresseerden.
De keuze voor deze tussenportals is ontstaan in gesprek met één van de experts uit het kennisteam van WeesWijzer. Deze zomer wordt er aan gebouwd, tot die tijd bepalen we welke informatie er per portal wordt doorgestroomd.
Meedenken? Dat kan. Je vindt HIER het online formulier waarin je je suggesties kwijt kunt. Alvast hartelijk dank!
Het is zover: de voorpublicatie van mijn bundel met ervaringen en handreikingen als weeskind. De bundel 'Levenslang leven' is bedoeld voor omstanders. Mensen die te maken hebben met iemand die op dat moment een verlies lijdt in zijn of haar leven.
Het valt vaak niet mee: omgaan met iemand die op dat moment (half)wees wordt. Terwijl juist dat hét moment is om te tonen dat je ziet wat er gebeurt. Niet zelden voelen mensen zich ongemakkelijk bij het tonen van medeleven of het bieden van hulp. Als je van te voren zou kunnen verzinnen hoe je gaat reageren als iemand een dierbare verliest, dan weten we vaak wel wat we zouden willen doen. Laten zien dat je er bent, vragen naar hoe iemand zich voelt, wat praktische klusjes oppakken. Nuttig zijn. En toch is dit in de praktijk niet zo vanzelfsprekend. Misschien komt het door een gevoel van ongemakkelijkheid met het begrip 'dood'. Alsof 'gemakkelijk' met het begrip 'dood' omgaan zou betekenen dat je er misschien meer mee te maken krijgt dan je lief is. Sommigen hebben zelfs het gevoel dat ze de dood op zich afroepen als ze er te ontspannen mee omgaan. Al is het dan maar in het leven van iemand anders. Anderen weten gewoon niet zo goed wat ze moeten zeggen of doen als iemand is overleden. Iedere vraag lijkt te beladen, iedere actie ongemakkelijk, soms te 'praktisch', alsof het niet in verhouding staat tot het verdriet waar de rouwende op dat moment mee kampt.
Aan de hand van eigen ervaringen schreef ik de voorpublicatie van mijn WeesWijzerbundel 'Levenslang leven'. Ik voorzie iedere ervaring van een praktische handreiking voor omstanders. Het boek is bedoeld voor omstanders en voor volwassenen die op jongere leeftijd één of meerdere ouders (of dierbaren) heeft verloren. En uiteraard voor degenen die belangstelling hebben voor dit onderwerp. De bundel wordt in etappes online gepubliceerd op WeesWijzer.nu, WeesWijzerWiki.nl en via links op Twitter (@jojanneke en @weeswijzer). Na online publicatie van alle hoofdstukken wordt de bundel ook als papieren bundel gedrukt.
Mijn doel met deze bundel: meer bewustwording laten ontstaan over weeskinderen in Nederland. Eigenlijk bij iedereen: want iedereen krijgt op enig moment te maken met de dood. En dus ook met mensen die verlies lijden. Het hoort bij het leven. Toen ik de eerste hoofdstukken van mijn bundel publiceerde, kreeg ik via Twitter van iemand de opmerking: "Het lijkt me nogal een ver van mijn bed show. Is dat niet echt iets wat in verre landen gebeurt, en hier niet?" En die opmerking illustreert PRECIES waarom het zo nodig is dat deze bundel verschijnt. Het is namelijk géén kwestie die alleen in verre landen voorkomt. Het kan je buurmeisje overkomen. En wat doe jij dan?
Het is vandaag 4 mei. De dag dat Nederland oorlogsslachtoffers herdenkt. Een zinvolle herdenking. Want er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Zoveel mensen die hun leven hebben gegeven om het onze veilig te stellen.
Weeskinderen herdenken ook. Iedere dag. Velen van ons, weeskinderen, herdenken ouders die soms hun leven gaven uit nood, soms uit ziekte, pech of andere redenen. Met oorlog hebben deze gevallen lang niet altijd te maken. Toch is deze dag voor velen een extra moment om stil te staan bij diegenen die ons ontvallen zijn.
Vorig jaar schreef ik er een blogpost over op mijn zakelijke blog. Ik verwijs er een jaar later alsnog graag aan.
Voor degenen die de ontwikkeling van de WeesWijzerbundel volgen:
wellicht is het je opgevallen dat de bundel vertraagd is. Het was de
bedoeling dat deze inmiddels zou zijn gepubliceerd. Helaas is dit op dit
moment nog niet het geval. Dit komt doordat Eos Online Communicatie het
momenteel erg druk heeft met oplevering van diverse internetprojecten.
Heel fijn natuurlijk dat er zoveel projecten lopen, want WeesWijzer zou
immers niet bestaan zonder Eos Online Communicatie. Tegelijkertijd is
het uiteraard vervelend dat de bundel nog niet helemaal klaar is. Ik
kies te allen tijde voor kwaliteit boven kwantiteit (of zelfs gewoon
'tijd'), daarom neem ik liever iets langer de tijd totdat ik zelf echt
tevreden ben met alle onderdelen van de bundel.
Deze blogpost is het voorwoord van een publicatie van WeesWijzer die dit voorjaar verschijnt. Ik werk hieraan in het kader van twintig jaar wees zijn. Vandaag is het zover. Sinds 15 februari 1990 sta ik dus zelfstandig in het leven. Het begon tegen wil en dank (immers, wie zou hier om vragen?), maar in de loop van de jaren is de noodzaak tot overleven mooi getransformeerd tot de wil tot een leven van kwaliteit en geluk. En dat is iets dat ik ieder weeskind wens. 'Weesjarig'. Het klinkt bijna als een verjaardag. En misschien is dat ook wel een mooie manier om het te beleven. Met een blik van compassie naar wat ooit was, en met open vizier naar wat is en zal zijn.
VOORWOORD
Op 12 september 1989 stierf mijn vader. Op 15 februari 1990 stierf mijn moeder. Ik was veertien jaar en wees. Twintig jaar geleden is het nu. Het waren twintig bewogen jaren. Met tegenvallers, strijd, weerstand. Maar ook succes, acceptatie, verbazing en kansen. En momenten van groot geluk.
Gisteren ben ik met een WeesWijzergenoot naar Culemborg afgereisd om het oude weeshuis te bezoeken. Het was interessant om te zien, een soort gefixeerd beeld van hoe in vroeger tijden een weeshuis in elkaar zat. Wat we wel jammer vonden was dat wel het huis op zich een aardig beeld geeft, maar dat het daadwerkelijke leven van de weeskinderen van destijds niet echt te bespeuren was. Wel speelgoed, kleding en dergelijke, maar ik had eerlijk gezegd wel een slaapzaal willen zien. Beelden van hoe dagen werden doorgebracht. Signalen van problemen die toen speelden. Dat had ik een mooie link naar vandaag gevonden. Toch was het leuk om het weeshuis te bezoeken; de daar werkende vrijwilligers hebben ons veel informatie gegeven. Het was even doorvragen, maar we kregen kleurrijke verhalen.
Het is dus aan onszelf om de link naar vandaag te leggen. Binnenkort huren we de kelder af van het weeshuis voor de WeesWijzer Pressure Cooker bijeenkomst. Om na te denken over de nieuwe portal en slimme kanalisering van informatie richting de diverse doelgroepen (weeskinderen, betrokkenen, hulpverleners).
't Is een mooie dag. Het Rotterdamse internetbureau Mangrove heeft vandaag een nog professionelere werkwijze mogelijk gemaakt voor WeesWijzer. We mogen Mangrove Snapper bètatesten!
Mangrove Snapper is een volledig web based werkruimte, helemaal compleet met mogelijkheid tot documenten delen, agendabeheer, bloggen, foto's, een intern forum, mail, alles! Dit is mooi gereedschap op de bedrijfsvoering en interne werkzaamheden bij WeesWijzer goed in te richten. Heerlijk! Leuk dat bedrijven en mensen WeesWijzer een warm hart toedragen. Gaat mijn hart weer van open! :-) Bij deze bedank ik met name Robert Leefmans (directeur Mangrove) en Thamar Kiemel van Mangrove.
De kennisdeling naar doelgroepen blijft natuurlijk volledig open source, wat zoveel betekent als dat iedereen die dat graag wil, de mogelijkheid heeft om kennis te publiceren. Begin 2010 worden er wel nogal zichtbare aanpassingen gemaakt in de huidige media van WeesWijzer (deze blog en de WeesWijzerWiki).
Vandaag was op het Journaal (en ook op Nu.nl te lezen) dat jeugdzorg dichter bij huis geregeld zou moeten worden. Minder complexe bureaucratische molens, en meer mogelijkheden tot snel schakelen. Het klinkt mij als muziek in de oren, maar ik ben benieuwd op welke termijn dit vorm gaat krijgen. We wachten namelijk al drie jaar op nieuw integraal jeugdbeleid. Terwijl sommige jongeren die hulp nodig hebben zitten te wachten in gevangeniscellen. Omdat jeugdcentra een te lange wachtlijst hebben. Eerste gewin bij nieuw beleid: het zou niet meer nodig zijn om bij Bureau Jeugdzorg aan te kloppen. Lijkt mij een goede zaak. Maar...hoe en wanneer?
Klinkt heftig, hè? Niets blijkt heftiger dan de bittere waarheid, wat dit betreft. In het artikel op Nu.nl staat beschreven hoe de volgende onderdelen van jeugdzorg in ieder geval niet goed functioneren: 1. Disciplines als jeugdzorg en geestelijke gezondheidszorg werken te veel langs elkaar heen. 2. Geld voor uiteenlopende vormen van hulp komt uit verschillende potjes. 3. De beoordeling van de zorg die een jongere nodig heeft is ingewikkeld en verloopt traag. 4. Er zou meer jeugdzorg in de wijk moeten komen (suggestie van de SP). 5. Hulp zou dichter bij huis moeten worden gegeven.
Als ik dit vertaal naar weeskinderen in ons land, is dit niet in één slag te concretiseren. Maar het geeft wel signalen voor het beter inrichten van kennis over het onderwerp. Als ik een eerste aanzet maak tot het vrij vertalen, kom ik op de volgende punten: 1. Zorginstellingen, scholen, maatschappelijk werk, budgetcoaching en geestelijke gezondheidszorg moeten hun kennis meer delen en de lijnen verkorten. Dit zie ik in inhoudelijke zin (kennisdeling) en in samenwerking. Deze collaboratie zou prima offline én online kunnen. Het is tijd voor echte innovatie in zorgverlening. Dat kunnen we echt beter. 2. Het is van belang inzichtelijk te maken voor de verschillende doelgroepen (weeskinderen, betrokkenen, hulpverleners) waar fondsen momenteel ondergebracht zijn. Dat kan in ieder geval voor instanties in kaart gebracht worden (de vraag is: willen ze dat? Dat is misschien wel de belangrijkste vraag). 3. Door meer geoliede samenwerking tussen organisaties zou de periode van zorgbeoordeling korter moeten kunnen duren. Als zorg dan ook nog eens vanuit de wijk geregeld zou kunnen worden, dan is de kans groter dat het daadwerkelijke probleem wordt getackled en dat symptoombestrijding meer tot het verleden gaat behoren. Daar is natuurlijk meer voor nodig, maar dan is er in ieder geval een begin. De factor sociale controle speelt dan ook een grotere rol. Het is tijd dat meer mensen zich meer verantwoordelijk gaan voelen voor het lot van medemensen.
Kortom: goed dat het 't nieuws heeft gehaald vandaag. En nu doorpakken!
Welkom op WeesWijzer.nu. Op deze weblog staan artikelen over weeskinderen in Nederland en over ontwikkelingen in onze maatschappij die hier mee te maken hebben. Voor praktische informatie en tips over het prettiger inrichten van je eigen leven verwijs ik graag naar WeesWijzerWiki, een soort Wikipedia-site over weeskinderen.
Een initiatief van...
WeesWijzer is opgezet als MVO-project van Eos Communicatie door Jojanneke van den Bosch. Als communicatieadviseur en ervaringsdeskundige op het onderwerp besloot Jojanneke haar kennis en kunde in te zetten voor weeskinderen in Nederland in de tienerleeftijd. Meer weten over Eos Communicatie?
